100.000 meter

21 uur, wat een zegen

Ik begin te bewegen, zonder regen

Stap voor stap ,Meter per meter,

Richting nacht, niet onverwacht.

25 km zijn voorbij, de voeten die zijn al niet meer zo blij

De blaren zijn er, zoals verwacht, nu ga ik verder in de nacht

Ik stap richting Duvel wel te verstaan, en ook hem zal ik verslaan

Even rusten, benen in de lucht.  Dan weer verder, alleen, met honderden anderen om me heen

Palm in zicht, en nog steeds niet gezwicht, en dat ondanks mijn gewicht

Eventjes rusten, wat zie ik daar? 50 km en weer een blaar

Verder ga ik richting dag. Stap voor stap en meter voor meter.

En plots uit het niets,  is ze daar, de schijn van de zon, wat een gebaar

De schijn van de zon doet me beven, maar tegelijk is ze energie aan het geven

Plots in de verte, een schim, een lach, t’is Rita met de Sunhinevlag

Verder ga ik richting avond, stap voor stap, meter voor meter.

Maar de benen en voeten worden niet beter.

Plots een opwelling, een raar gevoel, de emotie overmand me op 20 km van men doel

Stoppen is nu niet aan de orde ik wil ze nemen die kleine horde

Dan een bord, nog 5 kilometer, waarom hier en niet 2 uur eerder

Verder ga ik richting streep, stap voor stap en meter voor meter

Nog 500 meter staat er te lezen, ik begin nu helemaal te beven

Lieve en Kobe vallen me in de armen, de tranen en emotie zijn niet te vangen

Stap voor stap, meter voor meter, ga ik verder tot aan de streep

De streep is mijn doel wat doet dit goed, ik ben er geraakt op doorzetting, karakter en moed.

Een medaille, een diploma, een flesje bier, tesamen met een Ananas, of…

Is het pine Apple … of toch maar Apple of  pine

Want ik doe dit alles met een hart voor Sunshine.

Rikke, Augustus 2010.